امروز نه یک روز عادی، که یک صبحگاه عشق بود. صدای اذان، با نوای دلنشین خود، خبر از آمدن میهمانانی ویژه میداد؛ میهمانانی که نامشان در لوح زرین تاریخ این مرز و بوم جاودانه شده است. پیکرهای مطهر این هفت شهید گمنام، که گویی آسمان به زمین هدیه داده بود، با کفنهای سفید و پرچم پرافتخار ایران، بر دوش دلسوختگان و رزمندگان و فراگیران آموزشگاه شهید ثابت خواه، تشییع شد.
دلاوران این آموزشگاه، با چشمانی نمناک و دلی لبریز از مهر، صف بسته بودند تا محبت دیرینه خود را به این فرزندان گمنام امام و میهن نشان دهند. آنها میدانستند که امروز، نه برای وداع، که برای میعاد آمدهاند.
فراگیران آموزشگاه شهید ثابت خواه، گلهای باغ عشق بودند. با چهرههای معصوم و دستهای مهربان که گل میفشردند، گویی پابهپای فرشتگان، راه را برای این آسمانیها هموار میکردند. حضور آنان، صحنهای را خلق کرده بود که گویای پیوند ناگسستنی نسل نو با آرمانهای پاک شهدا بود.
هوا پر از عطر محبت و وفا بود. گویی هر قطره اشکی که از چشمان جوانان جاری میشد، روایتی از ایثار و عشق این هفت سرباز گمنام را برای زمین تعریف میکرد.
